“I can do things you cannot, you can do things I cannot; together we can do great things.”
– Mother Teresa

Mijn werk in het buitenland

Als afgestudeerd Mensendiecktherapeut vertrok ik in 1999 voor een jaar ontwikkelingswerk naar Indonesië. Daar leidde ik een vrijwilligersproject gericht op preventieve revalidatiezorg voor kinderen met een lichamelijke beperking. Ik trainde lokale therapeuten, ontwikkelde vroege-interventieprogramma’s, gaf individuele behandelingen en werkte nauw samen met ziekenhuizen in de regio. Deze ervaring raakte me diep. Eenmaal terug in Nederland startte ik mijn eigen praktijk en werkte daarnaast op een kinderdagcentrum voor kinderen met een beperking. Maar de ervaring in het buitenland liet me niet los.

In 2007 volgde ik de roep van mijn hart en vertrok ik opnieuw – dit keer naar Zuid-India. Wat begon als een kort vrijwilligersproject in een tehuis voor kinderen met een beperking, groeide uit tot een achttienjarig levenswerk. Al na twee maanden ontdekte ik dat de kinderen in het tehuis werden misbruikt door de toenmalige leiding. Diezelfde dag besloot ik te blijven. Ik nam de verantwoordelijkheid op me en startte samen met mijn vader Stichting Japthi (www.japthi.nl), om vanuit een veilige basis duurzame zorg te kunnen bieden.

Het tehuis kreeg een nieuwe naam: Manasa Jyothi Koni, een liefdevolle woonplek voor kinderen en jongvolwassenen met een beperking – veelal met het syndroom van Down of autisme. Op dit moment wonen er negentien kinderen. Naast zorg, aandacht en stabiliteit krijgen zij passend onderwijs, therapieën en een dagelijkse structuur. We werken vanuit verbinding, vertrouwen en respect voor het tempo en de unieke mogelijkheden van elk kind.

Als manager was ik verantwoordelijk voor de dagelijkse leiding, het opzetten van individueel onderwijs en het trainen van lokale leerkrachten. Samen met een toegewijd team ontwikkelde ik groepsactiviteiten zoals creatieve therapie, fysiotherapie en logopedie. Ik leidde stafleden en vrijwilligers op in de zorg en begeleiding van kinderen van zes tot vijftig jaar oud.

Leven en werken in eenvoud vroeg om creativiteit, flexibiliteit en diepe afstemming. Veel bestaande methodes sloten niet goed aan bij de kinderen, dus ging ik op zoek naar visuele leermethoden die wél werkten. In 2011 maakte ik kennis met Leespraat en de Rekenlijn van Hedianne Bosch. De methodes sloten zó goed aan, dat ik ze meteen wilde implementeren. Omdat ik zelf niet kon reizen, kwam Heidi van Ginkel speciaal naar India om ons team te trainen. Sindsdien werken we dagelijks met Leespraat. De resultaten zijn indrukwekkend: kinderen die nauwelijks contact maakten, leerden lezen, communiceren en zichzelf beter begrijpen.

Naast mijn werk in India was ik ook actief in Kenia, waar ik als interim-manager werkte voor het Homecare-programma van KidsCare. Daar zette ik zorgstructuren op voor kinderen met speciale behoeften, gaf ik trainingen en begeleidde ik teams bij de uitvoering in lokale gemeenschappen.

Inmiddels is Manasa Jyothi Koni zelfstandig georganiseerd – gedragen door een lokaal team, met mijn blijvende betrokkenheid op afstand. Hoewel ik nu weer in Nederland woon en werk, blijf ik nauw verbonden met de kinderen en het team in India. Ik reis nog steeds regelmatig terug om hen te ondersteunen. Die verbinding blijft essentieel – voor hen, maar ook voor mij.

Wat ik onderweg leerde over veerkracht, vertrouwen, samenwerking en menselijkheid vormt de stevige basis onder mijn huidige werk in Nederland. Alles wat ik doe, gebeurt nog steeds met hart, hoofd en handen.

📍 Lees meer of steun het project via: www.japthi.nl